Σχετικά με τον κρόκο

Το Κανότ είναι το καλύτερο και μεγαλύτερο κέντρο παραγωγής κρόκου στον κόσμο. Το κλίμα του Κανότ, κατάλληλο για τη φύτευση, την άρδευση και την καλλιέργεια της καλύτερης ποιότητας κρόκου στον κόσμο, καθώς και οι ήπιες και ηλιόλουστες πεδιάδες και τα περίχωρα της περιοχής, αποτελούν ιδανικούς παράγοντες για την παραγωγή του φυτού. Ένα από τα μοναδικά χαρακτηριστικά του κρόκου είναι η χρήση του όχι μόνο στα τρόφιμα, αλλά και σε πολλές βιομηχανίες. Αυτός είναι και ο λόγος που η αγορά του ευημερεί παγκοσμίως σε μεγάλο βαθμό.

Το Κανότ είναι το καλύτερο και μεγαλύτερο κέντρο παραγωγής κρόκου στον κόσμο. Το κλίμα του Κανότ, κατάλληλο για τη φύτευση, την άρδευση και την καλλιέργεια της καλύτερης ποιότητας κρόκου στον κόσμο, καθώς και οι ήπιες και ηλιόλουστες πεδιάδες και τα περίχωρα της περιοχής, αποτελούν ιδανικούς παράγοντες για την παραγωγή του κρόκου.

Ο κρόκος είναι ένα φυτό που έχει δείξει να ευδοκιμεί σε υποτροπικές περιοχές με ήπιους χειμώνες και ζεστά, αρκετά ξηρά καλοκαίρια, όταν η άνοιξη και το φθινόπωρο δεν παρουσιάζουν ακραία καιρικά φαινόμενα, σε γεωγραφικό πλάτος 320 με 360, στο Βόρειο Ιράν, σε υψόμετρο πάνω από τα 1000 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας.

Προετοιμάζοντας το έδαφος: Συμπεριλαβανομένης της φύτευσης των βολβών και της προετοιμασίας της γης, η διάρκεια καλλιέργειας και ζωής του κρόκου κυμαίνεται από 5 έως 7 χρόνια. Ο κατάλληλος συνδυασμός χώματος, άμμου ή πηλού σε αποψιλωμένα κομμάτια γης που δεν εκτίθενται σε κρύους ανέμους αποτελεί καλή συνθήκη για την καλλιέργεια του φυτού. Η διαδικασία ξεκινά με τον καθαρισμό του εδάφους από άγρια χόρτα. Ακολουθεί το έγκαιρο όργωμά του, συγκεκριμένα το φθινόπωρο και το χειμώνα, σε βάθος 20-30 cm, και μετά από 10 έως 20 ημέρες ο εμπλουτισμός του με 15 έως 20 τόνους χωνεμένης κοπριάς και ίσης ποσότητας στάχτη. Ακολουθεί και πάλι όργωμα, και μετά την ισοπέδωση του εδάφους δεν υπάρχει ανάγκη για περαιτέρω εργασίες μέχρι το Σεπτέμβρη.

Επιλέγοντας το βολβό: Ο βολβός πρέπει να έχει ωριμάσει για 2-3 χρόνια και να είναι όσο το δυνατόν πιο υγιής, χωρίς ρόζους και εκδορές ή ασθένειες, ώστε να είναι κατάλληλος για καλλιέργεια (το μέγεθος του βολβού κυμαίνεται μεταξύ αυτών ενός φουντουκιού κι ενός καρυδιού).

Φυτεύοντας τους βολβούς: Ο χρόνος φύτευσης των βολβών ποικίλει ανάλογα με την κατάσταση των περιοχών καλλιέργειας, ξεκινώντας από τις αρχές του Αυγούστου και φτάνοντας μέχρι τα μέσα του Σεπτέμβρη. Φυτεύονται 2500 με 3000 κιλά ανά εκτάριο, ανάλογα με την τραχύτητα της γης. Πρωτού να φυτευτεί ο βολβός, το εξωτερικό καφέ χρώματος περίβλημά του πρέπει να αφαιρεθεί, μέχρι να παραμείνει μονάχα η τελευταία λεπτή στιβάδα. Μετά την προετοιμασία του εδάφους (συνήθως μήκους 30 και πλάτους 10 μέτρων), οι βολβοί φυτεύονται σε βαθιές τρύπες 15-25 εκ., που ανοίγονται με το άροτρο, σε σειρές. Κάθε τρύπα περιέχει 1-3 βολβούς, οι οποίοι πρέπει να απέχουν μεταξύ τους 15-20 εκ. σε κάθε πλευρά.

Άρδευση: Κατά την πρώτη περίοδο άρδευσης, που λαμβάνει χώρα τον Αύγουστο και το Σεπτέμβριο, αντί για τα μέσα του Οκτώβρη, ο ανθός του κρόκου δε θα αναπτυχθεί, αλλά τα φύλλα του θα εμφανιστούν. Η διαδικασία του επιφανειακού οργώματος και της αφαίρεσης της εξωτερικής κρούστας που δημιουργεί το χώμα πραγματοιποιείται τρεις μέρες μετά το πρώτο πότισμα. Μετά τον πρώτο χρόνο καλλιέργειας, ο ανθός του κρόκου εμφανίζεται και, από το χρονικό σημείο εμφάνισής του μέχρι το κιτρίνισμά του, το πότισμα πρέπει να εκτελείται κάθε 10-15 ημέρες (από το Νοέμβρη μέχρι το Μάρτιο του επόμενου χρόνου και το Μάιο, εκτός από τις μέρες με παγωνιά και χιόνι).

Από το δεύτερο χρόνο και μετά, 15 τόνοι χωνεμένης κοπριάς συν 150 κιλά λιπάσματος τύπου 10-15-15 πρέπει να επιστρώνονται κάθε Οκτώβρη, μετά την πρώτη εφαρμογή λιπάσματος, την αφαίρεση των άγριων χόρτων και τη διάλυση της κρούστας του χώματος.

Μαζεύοντας τον κρόκο: Η περίοδος συγκομιδής του κρόκου στο Κανότ ξεκινά τις τελευταίες μέρες του Οκτώβρη και διαρκεί μέχρι τα μέσα του Δεκέμβρη. Λαμβάνει χώρα τις πρωινές ώρες πριν την ανατολή του ηλίου, καθώς το φως μπορεί να βλάψει τη φρεσκάδα του ανθού και να μειώσει την ποιότητά του. Στο τέλος, τα στίγματα αφαιρούνται προσεκτικά από τους ανθούς με τα χέρια, και ταξινομούνται ανάλογα με τους τύπους τους. Στη συνέχεια αποξηραίνονται μέσω μιας ειδικής διαδικασίας. Η ποσότητα του συγκομιδής ανά εκτάριο κυμαίνεται από 5 έως 25 κιλά, ανάλογα με τις συνθήκες καλλιέργειας.

Κατά την αρχαιότητα οι αγρότες του Κανότ εξήγαγαν κρόκο σε διάφορες περιοχές και χώρες και έκανα το φυτό γνωστό στους Έλληνες, τους τους Ρωμαίους, τους Κινέζους, τους Σημίτες, αλλά και τους Άραβες. Οι διαδικασίες φύτευσης διδάχθηκαν επίσης στα Ισλαμικά έθνη γύρω απ’ τη Μεσόγειο. Έτσι, η καλλιέργεια του κρόκου επετεύχθη αρχικά στην Ανατολική Μεσόγειο, και διαδόθηκε από εκεί στη Βόρεια Αφρική, την Ανδαλουσία (Μεσαιωνική Ισλαμική Ισπανία) και τη Σικελία. Σύμφωνα με την ιστορική έρευνα, οι αγρότες του Κανότ αγαπούσαν ιδιαίτερα το χρυσό και τον κρόκο, σε βαθμό που τα χρησιμοποιούσαν για να καλωσορίσουν τους νεόνυμφους στους γάμους και σε άλλες τελετές, όπως και στο Νουκλ (παραδοσιακό περσικό γλυκό). Χρησιμοποιούσαν επίσης άνθη και κρόκο ως δώρα για όλους τους καλεσμένους.

Σε ορισμένες περιπτώσεις έκαιγαν τον κρόκο ως αρωματικό, μαζί με μόσχο, άμβρα και αρωματικό ξύλο, και ροδόνερο. Στην εποχή των Αχαιμενιδών, ο κρόκος χρησιμοποιούνταν ως διακόσμηση σε καρβέλια ψωμιού και ως καρύκευμα, για να δώσει γεύση στο φαγητό. Στην εποχή των Αρσακιδών, ο κρόκος μεταφερόταν στις Ελληνικές και Ρωμαϊκές περιοχές, όπως και στην Κίνα. Εκείνη την εποχή χρησιμοποιούσαν τον κρόκο και στη συντήρηση της επιφάνειας πολύτιμων εγγράφων, αλλά και στην παρασκευή μελάνης γραφής, και αργότερα ως προσθετικό σε διάφορες μελάνες, για πολλούς αιώνες.

Χρήσεις του Κρόκου: Ο κρόκος χρησιμοποιείται ευρέως στη βιομηχανία τροφίμων (ζαχαροπλαστική, ροφήματα κ.α.). Παρά την ύπαρξη διαφόρων μπαχαρικών από την Ινδία και άλλα μέρη του κόσμου, ο κρόκος αποτελούσε πάντα εξαιρετικό καρύκευμα, ισχυρή ουσία βαφής και ιδιαίτερα αρωματικό στοιχείο. Κάποιοι προτιμούν να χρησιμοποιούν λιγότερο τον κρόκο, καθώς δεν είναι φθηνό προϊόν. Άλλοι όμως, ειδικά οι πιο εύποροι, το χρησιμοποιούν σε πολλές περιπτώσεις. Ο κρόκος προστίθεται σε κρύα και ζεστά ροφήματα, όπως το σερμπέτι κρόκου, το τσάι, το γάλα κ.α. Χρησιμοποιείται επιπλεόν σε συνταγές για τούρτες, μαρμελάδες, επιδόρπια και πολλά άλλα φαγητά, όπως σούπες, κοτόπουλο και κρεατικά, και ρύζι.

Στη Μέση Ανατολή πολλά πιάτα είναι αδύνατο να μαγειρευτούν χωρίς τον κρόκο ως καρύκευμα. Το Τα-Τσιν με κοτόπουλο, όπως και παραδοσιακές πίτες και συγκεκριμένα είδη Ριζότο και Παέγιας είναι μερικά από τα φαγητά που βασίζονται στον κρόκο.

Στην υφαντουργία, ο κρόκος χρησιμοποιείται στο χρωματισμό των υφασμάτων, χάρη στο βαθύ κόκκινο και κίτρινο χρώμα του, τόσο σε μεταξωτά υφάσματα όσο και στην ταπητουργία. Καθώς περιέχει την ουσία Κροκίνη, διαθέτει ευχάριστο άρωμα και χρησιμοποιείται στην αρωματοποιία, λόγω της ζήτησης των διεθνών αγορών για φυσικά προϊόντα.